Cry again and again
posted on 22 Nov 2011 03:18 by dollwind in Planful
การดูแลเอาใจใส่...
ความเป็นเพื่อน... ทุกอย่างค่อยๆเพิ่มพูน...เหมือนๆกับคนทั่วไป
และฉันได้พบกับเพื่อนดีดีหลายคน
ได้เที่ยวด้วยกัน ทำการบ้าน กินข้าว เข้าค่าย ไปเรียนพิเศษ
ทุกอย่างถูกเติมเต็มและค่อยๆก่อตัวเป็น "ความทรงจำ"
......ที่ควรจะเก็บไว้ให้คิดถึง
ทั้งๆที่น่าจะเป็นแบบนั้น ทำไมกลุ่มเราถึงไม่เหมือนกลุ่มอื่นล่ะ ทำไมถึงมีปัญหาเยอะแยะ
ทำไมถึงต้องมีเกมส์เปิดใจ...เพราะเราต่างก็ต้องเก็บความรู้สึกจริงเอาไว้น่ะหรอ
นั่นทำให้เราไม่สามารถมีความทรงจำที่น่าคิดถึงใช่มั้ย
ทุกๆครั้งที่มองย้อนกลับไป ฉันเจ็บปวดและร้องไห้
ฉันเห็นภาพตัวเองที่ต้องคอยอดกลั้น
เพื่อนหลายๆคนก็เหมือนกัน
เราร้องไม่ได้เมื่อเราเสียใจ
เราพูดไม่ได้ทั้งๆที่รู้ว่าผิด
..........พวกเราฝืนตัวเองเกินไปรึเปล่า
ฉันยังถามตัวเองเสมอ...ทุกครั้งที่ร้องไห้โง่ๆอย่างโดดเดี่ยว
ท่ามกลางเพื่อนมากมาย
ไม่มีใครซักคนที่ฉันบอกความจริงได้...ว่ากำลังร้องเพราะอะไร
โกหกซ้ำๆ..หลีกเหลี่ยงทุกอย่างที่จะทำให้ต้องทะเลาะกับเพื่อน
เพื่ออะไร...
ฉันยังจำได้...ว่าต้องทนก้มหน้าก้มตาโดนพ่อแม่ด่า...เพราะเผื่อเวลาไว้รอเพื่อน
ไว้ฟังคำตัดพ้อของเพื่อนในเกมส์เปิดใจ
ไว้ง้อเวลาถูกงอนด้วยเหตุผลที่โคตรจะไร้สาระ
ฝืนเพื่ออะไร...
ไหนล่ะ..มิตรภาพ
ฉันไม่เห็นจะได้อะไร......กลับคืนมาเลย
เหลือแต่ร่องรอยที่เลวร้าย และฝังลึก ทุกๆครั้งที่เจอหน้าเพื่อน ฉันยังต้องคอยคว้าเอาหน้ากากมาใส่ หน้ากากเพื่อนที่ดีสำหรับทุกคน
น่าแปลกที่เด็กๆอย่างเราสวมหน้ากากไว้อย่างแน่นหนายิ่งกว่าพวกชนชั้นสูงซะอีก
ฉันรู้สึกอึดอัดและสับสน
ทำไมกันนะ..
ทำไมหัวใจของฉันถึง
...เจ็บปวดอย่างมากมายได้ขนาดนี้