Categories

Cry again and again

posted on 22 Nov 2011 03:18 by dollwind in Planful
..
.....
.......
..
..
5 ปีกว่าๆ หลังจากที่รู้จักกันครั้งแรก
การดูแลเอาใจใส่...
ความเป็นเพื่อน... ทุกอย่างค่อยๆเพิ่มพูน...เหมือนๆกับคนทั่วไป
และฉันได้พบกับเพื่อนดีดีหลายคน
....

ได้เที่ยวด้วยกัน  ทำการบ้าน  กินข้าว  เข้าค่าย  ไปเรียนพิเศษ

เวลาผ่านไป
ทุกอย่างถูกเติมเต็มและค่อยๆก่อตัวเป็น "ความทรงจำ"
......ที่ควรจะเก็บไว้ให้คิดถึง
....
..
..
ทั้งๆที่น่าจะเป็นแบบนั้น  ทำไมกลุ่มเราถึงไม่เหมือนกลุ่มอื่นล่ะ  ทำไมถึงมีปัญหาเยอะแยะ
ทำไมถึงต้องมีเกมส์เปิดใจ...เพราะเราต่างก็ต้องเก็บความรู้สึกจริงเอาไว้น่ะหรอ

 

การที่เราค่อยๆประคับประคองมิตรภาพเรามาอย่างผิดๆ
นั่นทำให้เราไม่สามารถมีความทรงจำที่น่าคิดถึงใช่มั้ย


ทุกๆครั้งที่มองย้อนกลับไป ฉันเจ็บปวดและร้องไห้
ฉันเห็นภาพตัวเองที่ต้องคอยอดกลั้น
เพื่อนหลายๆคนก็เหมือนกัน


เราร้องไม่ได้เมื่อเราเสียใจ
เราพูดไม่ได้ทั้งๆที่รู้ว่าผิด

 

เราพยายาม ยิ้ม ยิ้ม ยิ้ม และยิ้ม บอกคนอื่นว่าไม่เป็นไร เพื่อให้ความเป็นเพื่อนคงอยู่ต่อไป


..........พวกเราฝืนตัวเองเกินไปรึเปล่า

 

ฉันยังถามตัวเองเสมอ...ทุกครั้งที่ร้องไห้โง่ๆอย่างโดดเดี่ยว 
ท่ามกลางเพื่อนมากมาย
ไม่มีใครซักคนที่ฉันบอกความจริงได้...ว่ากำลังร้องเพราะอะไร
โกหกซ้ำๆ..หลีกเหลี่ยงทุกอย่างที่จะทำให้ต้องทะเลาะกับเพื่อน

เพื่ออะไร...

 

ฉันยังจำได้...ว่าต้องทนก้มหน้าก้มตาโดนพ่อแม่ด่า...เพราะเผื่อเวลาไว้รอเพื่อน
ไว้ฟังคำตัดพ้อของเพื่อนในเกมส์เปิดใจ
ไว้ง้อเวลาถูกงอนด้วยเหตุผลที่โคตรจะไร้สาระ

.......
...
..
ทนเพื่ออะไร...
ฝืนเพื่ออะไร...
...
..
.
ไหนล่ะ..เพื่อน
ไหนล่ะ..มิตรภาพ

 


ฉันไม่เห็นจะได้อะไร......กลับคืนมาเลย

เหลือแต่ร่องรอยที่เลวร้าย  และฝังลึก  ทุกๆครั้งที่เจอหน้าเพื่อน ฉันยังต้องคอยคว้าเอาหน้ากากมาใส่ หน้ากากเพื่อนที่ดีสำหรับทุกคน

น่าแปลกที่เด็กๆอย่างเราสวมหน้ากากไว้อย่างแน่นหนายิ่งกว่าพวกชนชั้นสูงซะอีก


ฉันรู้สึกอึดอัดและสับสน
ทำไมกันนะ..

ทำไมหัวใจของฉันถึง
...เจ็บปวดอย่างมากมายได้ขนาดนี้