Fic D.gray-man [Kanda X Allen] Yaoi
posted on 28 Mar 2009 15:03 by dollwindยามค่ำคืนอันเงียบสงัดยังมีอีกหลายชีวิตในศาสนจักรที่ยังไม่หลับ รวมถึงเขาที่พึ่งกลับมาจากการทำภารกิจด้วยอีกคน ใบหน้าสวยบึ้งตึงเชิดไปด้านหน้า เส้นผมสีรัตติกาลสะบัดไหวไปมาตามแรงก้าวเดินของเจ้าตัว
พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นเจ้าของผมสีเดียวกับหิมะที่ร่วงโรยอยู่ข้างนอก ร่างเล็กนั่งอยู่ตรงขอบหน้าต่างทิ้งขาทั้งสองข้างออกไปด้านนอก นัยน์ตาที่เทาหม่นเหม่อมองออกไปไกลแสนไกล แต่แววตากลับเจือความเศร้าเอาไว้จางๆ เสื้อผ้าบางเบาที่อเลนสวมอยู่ทำให้เขาหงุดหงิด
‘ชิ! ก็แค่ถั่วงอก’ คันดะขยับมือถอดเสื้อคลุมออกแล้วสวมให้คนตัวเล็ก
“คะ…คันดะ”ร่างบางราวอิสตรีมองไปที่อีกฝ่ายอย่างมึนๆ ‘มาได้ยังไง’
“พึ่งกลับมาจากภารกิจเหรอครับ”
“อยากหนาวตายรึไง” น้ำเสียงเย็นเชียบที่ชวนให้หนาวเสียยิ่งกว่าอากาศทำให้อเลนหดหู่ แต่เมื่อเข้าใจความหมายของคำพูดจากคนปากไม่ตรงกับใจตรงหน้าทำให้แล้วอเลนกลับยิ้มออก
“ห่วงรึไงครับ”คำที่โต้กลับมาทำเอาคันดะสะอึก
“อยากตายมากใช่มั้ย เจ้าถั่วงอก”
“อเลนครับ”ยิ้มบางส่งกลับไป แต่สีหน้ากับเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า เขาไม่อยากเป็นแค่คนที่คอยเฝ้ามองอีกแล้ว แม้รู้ว่าไม่มีวันสมหวัง
“คันดะครับ...”ใบหน้าหวานเงยขึ้นมาช้าๆ
“ผม...รักคันดะนะครับ” คันดะมองกลับมาอย่างตกตะลึง
“อย่ามองอย่างนั้นสิครับ” ว่าพลางเค้นหัวเราะ
“ผมไม่ทำให้คุณลำบากใจหรอก ผมจะตัดใจแล้วล่ะครับ จริงๆ ผมก็เหนื่อยที่จะไล่ตามคุณแล้ว”อเลนหัวเราะซ้ำเบาๆตบท้าย หยาดน้ำตาที่เคยคลอเบ้าไหลรินอย่างสกัดกลั้นไม่ไหว
“แกจะเงียบได้รึยัง” เสียงสะอื้นดังรอดออกมาจากอเลนที่ตอนนี้ยืนก้มหน้าจนเห็นแต่ผมสีหิมะ
“แกมันอ่อนแอชอบทำตัวน่ารำคาญ คราวหน้าอย่ามาทำตัวอย่างนี้ให้เห็นมันรกลูกตาแล้วก็...”
“...”
“ห้ามตัดใจจากฉัน” เห?
คันดะคว้าร่างบางขึ้นผาดบ่าอย่างง่ายดายแล้วเดินตรงไปที่ห้องตัวเองในขณะที่อีกคนแสดงอาการ
เหวอ ไม่หาย
กริ๊ก~~
คันดะไขประตูช้าๆอย่างไม่รีบร้อนแล้วเหล่ไปมองเตียงซึ่งเป็นเป้าหมายก่อนจะผงะตกใจ เพราะของที่ควรจะอยู่มันดันไม่อยู่
‘เฮอะ จริงสิเหมือนเขาจะได้ยินโคมุอิมันบอกจะเอาเตียงไปซ่อมให้เพราะมันเก่าแล้ว’
เอาล่ะสิเครื่องมือทำมาหากินดันมาพังถูกเวลาซะนี่!
“ปล่อยผมสิครับ คันดะปล่อย!” คนบนบ่าเริ่มดิ้นแต่นั้นไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขา คันดะถืบประตูห้องน้ำแล้วโยนคนบนบ่าลงไปในอ่างอาบน้ำที่ตอนนี้แห้งสนิด
“เหวอ” แล้วอเลนก็สะดุ้งเฮือกเมื่อผิวกายสัมผัสกับน้ำเย็นเชียบจากฝักบัว ตามด้วยร่างของคนที่เปิดน้ำคร่อมทับมา
“คันดะจะทำอะไร...อื้ม!” ริมฝีปากบางถูกประกบอย่างดุดันก่อนจะอ่อนโยนนุ่มนวล
...สัมผัสที่ทำให้อเลนสับสนนัก...
“คะ...”คันดะไม่ยอมให้อีกฝ่ายได้พูดอะไรจูบซ้ำอีกครั้งเพื่อช่วงชิงความหวาน ลิ้นสากลุกล่ำเชื่องช้า กระหวัดเกี่ยวลิ้นนุ่มเล็กอย่างโหยหา...เนิ่นนาน
“อย่าตัดใจจากฉัน” เสียงที่ดูดุนั้นอ่อนลงมากกว่าครั้งไหนๆ
“เพราะฉันก็รักนายอเลน”คำบอกรักจากคนตรงหน้าที่ยังไงก็คิดว่าไม่มีวันได้ยิน แต่มันกลับถูกเอื้อนเอ่ยออกมาจากร่างสูง...ชัดเจน
คำพูดไม่กี่คำที่ทำให้หัวใจที่แห้งผากกลับมาชุ่มชื่นอีกครา
“เป็นผมได้จริงๆเหรอ”เสียงหวานนั้นสั่นแต่ก็แฝงไปด้วยความดีใจ
เสียงของอเลนที่กำลังพร่ำบอกกับตัวเองทำให้คันดะจูบที่หน้าผากใสเพื่อยืนยัน ส่วนอเลนนั้นยิ้มหวานตอบกลับไป
( ต่อจากนี้ เด็กๆห้ามอ่านนะค่ะ )
^
^
^
^
^
^
^
จะอ่านจริงๆหรอ
^
^
^
^
^
^
^
^
อ่านจริงๆนะ
^
^
^
^
^
^
^
อ่ะๆ ดูรอบข้างให้ดีๆ
^
^
^
^
เชิญอ่านกันเลยจ้า
เสียงของอเลนที่กำลังพร่ำบอกกับตัวเองทำให้คันดะจูบที่หน้าผากใสเพื่อยืนยัน ส่วนอเลนนั้นยิ้มหวานตอบกลับไป
“เป็นของฉันนะอเลน”เสียงทุ้มเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ
อเลนหลบตาที่จ้องมาเพราะสับสน แต่...จะปฏิเสธได้ยังไงเล่าในเมื่อความรู้สึกของเขาเอนเอียงไปทางคันดะมากมายถึงขนาดนี้
แถมหัวใจดวงนี้ก็มอบให้ไปตั้งนานแล้ว...
“ครับ” อเลนตอบเสียงแผ่วเบาหากมั่นคง
คันดะยิ้มรับ ดวงตาสีท้องฟ้ายามค่ำคืนทอประกายอ่อนโยน มือหนาดึงที่ผูกผมบนศีรษะมาผูกข้อมืออเลนไว้ ผมสีราตรีแผ่กระจายกลางหลัง บรรยากาศรอบข้างช่างขัดกับร่างบางที่กำลังตื่นตระหนกกับพันธนาการ
คันดะพรมจูบไปทั่วใบหน้าใสแล้วเอ่ยปลอบ “เชื่อใจฉัน นะ...อเลน”น้อยครั้งนักที่เขาจะเรียกชื่อ
โธ่ คนดะครับ “ขี้โกงจัง” ร่างสูงหัวเราะ หึหึ แล้วก้มหน้าลงไซร้กับซอกคอขาว กลิ่นหอมอ่อนๆยิ่งทำให้อารมณ์โหมกระพือขึ้น
“เรียกยูสิ”
“แต่ปกติ...”คันดะไม่ชอบให้ใครเรียกนี่
“ฉันอนุญาต”
“ยะ ยู...อ้ะ!”มือหนาปลดกระดุมให้ร่างบางแล้วลูบไล้หน้าท้องไปมา ใบหน้าสลักเลื่อนจากซอกคอลงมาที่แผ่นอกสีน้ำนม ลิ้นสากชื้นลากไปทั่วร่างอย่างอ้อยอิ่ง
“อะ อ๊า~~อึก!” อเลนเผลอหลุดครางตามแรงปรารถนา ดวงหน้าหวานเริ่มแดงระเรื่อน่ารักจนคันดะทนไม่ไหวเชยคางร่างบางขึ้นมาจูบให้หายเอ็นดูก่อนจะก่อนจะละออกมาสนใจกับยอดอกสีชมพูด้านหน้า
ลิ้นหนากระหวัดหยอกล้อเก็บเกี่ยวความหวานให้มากกว่าเดิมจนเสียงหวานของร่างเบื้องล่างครางถี่ มือหนาจัดแจงถอดอาภรณ์ของร่างบางออกให้เหลือเพียงร่างเปลือยเปล่าสีขาวที่ตอนนี้ติดจะแดง
คันดะขยับมือลงมาด้านล่างแล้วกอบกุมแก่นกายของอีกฝ่ายไว้ ก่อนจะเริ่มรูดขึ้นลงเร็วขึ้น เร็วขึ้น
“อ้ะ คันดะ ครับ”
“เรียกยูสิ อเลน”เสียงเขาแหบพร่า ในขณะที่ร่างบางบิดตัวไปมาอย่างสกัดกั้น
มือหนายังทำหน้าที่ของมันต่อไปอย่างไม่ลดละ จนกระทั้งของเหลวสีขาวขุ่นทะลักออกมาเปราะเปื้อนเรียวขาบาง
“ยะ... ยู~”นัยน์ตาสีเทาปรือตามองร่างสูงที่ไม่รู้ถอดเสื้อผ้าออกเมื่อไหร่อย่างตกตะลึงปนเหนื่อยอ่อนเพราะการปลดปล่อย
“ฉันจะ ไม่ไหวแล้วนะอเลน”เขาใช้ปลายนิ้วปาดของเหลวตามเรียวขาบางแล้วแทรกนิ้วเข้าไปด้านหลัง
“อึก! เจ็บ ยูครับ”น้ำตาที่คลออยู่ทำให้ร่างสูงรับรู้ เขาขยับนิ้วเข้าออกช้าๆเพื่อให้ช่องทางขยายก่อนจะค่อยๆเพิ่มจำนวนนิ้วขึ้น
“ทนหน่อยนะอเลน”คันดะเอ่ยเสียงอ่อนโยนพลางจูบซับเหงื่อตามไรผมของอเลน
ความรักใคร่ที่ผ่านมาทางสัมผัสทำให้อเลนยิ้มรับบางๆ
ร่างสูงสอดแก่นกายเข้าไปในกายร่างบางอย่างเชื่องช้า
“อ๊ะ จะ...เจ็บ ยู ไม่ไหว มะ...ไม่เอา”คันดะลูบใบหน้าอเลนเพื่อปลอบโยนแล้วขยับกายไปตามแรงอารมณ์
ความรัดรึงตอนแรงที่ได้เริ่มรุกล่ำร่างบางค่อยๆคลายหายไป
เหลือเพียงคันดะที่กำลังขยับเร็วขึ้นเพื่อเร่งกายปลดปล่อยจนตนเองหลุดครางกับความสุขที่แทบล้นทะลัก ไม่แพ้กับร่างบางที่อยู่ข้างใต้ที่ครางปนหอบไม่หยุด
“อ๊า~”อเลนรู้สึกถึงของเหลวบางอย่างที่ไหลเข้ามาในร่างแล้วหลับไปพร้อมกับความเหนื่อยล้า
คันดะสวมอาภรณ์ให้ให้อเลนหลังจากที่ทำความสะอาดเสร็จแล้ว เขาอุ้มอเลนออกมาภายนอกก่อนจะวางอเลนลงบนเตียงที่ไม่รู้ถูกนำเข้ามาวางไว้ในห้องเมื่อไหร่อย่างทะนุถนอม คันดะนอนลงเคียงข้างแล้วตระกองกอดอเลนไว้
ใบหน้ารูปสลักแย้มยิ่มอ่อนโยนแบบที่ไม่เคยมีใครเห็นมอบให้ร่างบางในอ้อมกอดที่กำลังนิทราอย่างเป็นสุข คืนนี้เขาแทบจะสำลักความสุขเมื่อได้อยู่กับอเลน
“หลับฝันดีนะ ฤดูหิมะของฉัน...”ร่างบางในอ้อมแขนขยับยิ้มตอบรับเช่นกัน...แม้ไม่รู้ว่าละเมอหรือตั้งใจ
“หลับฝันดีนะครับยู”คันดะเหม่อมองหิมะด้านนอกอย่างครุ่นคิด เขาเคยเกลียดหิมะเพราะความหนาวเย็นที่บาดผิว แต่เขาคงต้องเปลี่ยนความคิดใหม่ ก็ในเมื่อ...
หิมะ...ไม่ได้หนาวเหน็บเสมอไป
...คุณคิดอย่างนั้นไหม?...
~Fin~
แต่งไว้เมื่อ 2 ปีที่แล้วค่ะ เหอะๆ
พอตอนนี้กลับมาอ่านแล้วห่วยมากๆเลย จะฝึกต่อไปค่ะ เป็นกำลังใจให้กันด้วยนะ(^___^ //)