สายลมนิรันดร์

โม...โม..โม

ไม่รู้ผ่านมานานเท่าไหร่แล้ว ที่หัวใจเราจะเรียกร้องหาแต่ชื่อนี้

ชื่อของคนที่ทำลายเราจนย่อยยับ 

ความรู้สึกปวดร้าวที่ทั้งชีวิตก็รักษาคงไม่หาย

ทุกอย่างมันเกิดขึ้นจากคมมีดในมือของคนที่รัก คนที่ไว้ใจ

คนที่เราเคยเรียกได้อย่างเต็มปากว่า 

--เพื่อน--





...เราเห็นหน้ากันตั้งแต่พึ่งเข้าเรียน ม.1 ตอนนั้นเราพึ่งอายุ 12 เท่านั้น

เรายังอ่อนต่อโลกเกินไป  ไร้เดียงสาจนคิดว่าอะไรๆ

...ก็คงสวยงามไปซะหมด





เพื่อนคนแรกที่เข้าที่เราคบ..ชื่อกวาง น่ารัก ผิดระเบียบ  

เห็นหน้าครั้งแรกสิ่งที่ผุดขึ้นมาบนหัวใจที่แห้งแล้ง มันถามตัวเองว่า

--มันมาทักเราทำไมฟะ--

ช่วงอาทิตย์แรกๆ  อะไรๆมันก็ดีไปซะหมด

จนเราคิดว่าทุกอย่างจะเข้าที่แล้ว

อีกแค่นิดเดียวเท่านั้น ที่เราจะเรียกคนตรงหน้าได้ว่าเพื่อนสนิท

ถ้ามันไม่ทำร้ายเราด้วยการ...ขโมย

เลวร้าย เกินกว่าเด็กอายุ 12 จะรับไว้

ทำไมกัน ทั้งๆที่ไว้ใจ ไว้ใจจนเกือบจะมอบความเป็นเพื่อนให้






นานเหมือนกันกว่าตัวเราจะผ่านความรู้สึกแย่ๆมาได้

จนมาเจอเพื่อนอีกกลุ่มนึง

กลุ่มนักดนตรีใจกว้างที่พร้อมจะปลอบใจคนที่เจ็บช้ำ

โซซัดโซเซให้หายดีได้

เหมือนน้ำทิพย์ชโลมใจที่หายากยิ่งในทะเลทราย

เราร่วมทุกข์ สุข ยิ้ม หัวเราะและร้องไห้ 

ความทรงจำหวานหอมที่ได้สัมผัสมันทำให้เราเผลอลืมไป..

ว่าความสุขนั้นมักแสนสั้น


กว่าจะรู้สึกตัวว่าน้ำทิพย์นั้นเป็นแค่ภาพฝัน มันก็สายไปซะแล้ว

เพียงชั่วระยะเวลาหนึ่งเท่านั้นที่ทุกคนพร้อมจะปลอบใจ

...แต่มันก็ไม่ใช่ตลอดไป

แต่จะทำอะไรได้ล่ะ ในเมื่อ...

--เวลาไม่เคยหวนคืน--






หลังจากจบ ม.1 โดยตั้งใจเรียนอย่างเดียวมาได้

คนที่พอจะรู้จัก..ก็ห่างหายย้ายห้องกันไปซะหมด

ใครๆก็พากันเลือกโต๊ะนั่งติดกับเพื่อน

จนเราตกกระไดพลอยโจนมานั่งหลังห้อง

แล้วเราก็ได้เจอกับไอตัวเล็ก 2 ตัว ที่ดูท่าทางจะพูดมาก

น่าเสียดายที่เราไม่ได้สนใจ..กับมิตรภาพที่หลายๆคนให้ความสำคัญ

เพราะอย่างงั้นทุกครั้งที่ 2 คนนั้นคุยด้วย

สิ่งที่เรามอบให้จึงมีแต่รอยยิ้มเสแสร้งเท่านั้น



เมื่อเวลาผ่านไป ความเคลือบแคลงในช่วงแรกๆก็เริ่มจางหาย

แต่ทิฐิที่ยังพอมีหลงเหลือเล็กน้อยมันยังคอยย้ำเตือนตัวเองเสมอ

...ว่าอย่าไว้ใจใคร

ถึงอย่างนั้น...คำว่าเพื่อน ก็มาหาเราจนได้

รอยยิ้มจริงใจที่เคยหายไป กลับมาอย่างง่ายๆจนตัวเองยังตกใจ

ประตูใจที่เคยปิดไว้ค่อยๆแง้มออกมาที่ละน้อย

จนทุกวันที่ดำเนินชีวิตได้เข้าใจคำว่า  --สนุก--  เป็นครั้งแรก




แต่ทุกอย่างมันก็ยังไม่เคยเติมเต็มตัวเราได้ จนกระทั่งได้มาเจอ..โม

--โม-- ไม่สวย ไม่น่ารัก พูดก็มาก นิสัยก็ห้าว

ทำผิดพลาดก็บ่อย แต่โมก็เป็นคนเปลี่ยน

เปลี่ยนทุกอย่างในตัวเรา โดยที่เราไม่เคยรู้ตัวเลย

ความสดใส..ที่บางครั้งเรายืมมาลองใช้ 

ไม่ทันไรรอบๆตัวก็มีแต่ --เพื่อน--เต็มไปหมด

เป็นครั้งแรกที่เราชื่นชมใครซักคนจากใจจริง

จากนั้นความสนิทก็ค่อยๆก่อตัว เราคุยกันถูกคอมากขึ้น

เพราะชอบอะไรคล้ายๆกัน

เรากลับบ้านพร้อมกัน และไปเที่ยวกันทุกครั้งที่มีโอกาส

--เรา--ยิ้มด้วยกันเสมอ แม้บางครั้งจะมีน้ำตาผสมปนเปไปบ้าง

แต่ทุกครั้งมันจะจบลงด้วยดี

โม..ทำให้โลกที่สวยงามในภาพฝันกลับมาอีกครั้ง 

ในขณะที่ความรู้สึกเกินเลยก็กำลังก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว

จนแม้แต่เจ้าของความรู้สึกอย่างเรายังไม่ทันรู้ตัว

จากคำว่า--ชอบ--เริ่มแปรเปลี่ยนเป็น--รัก--

ทั้งๆที่เราไม่ได้ต้องการเลย


ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้...ที่เราเริ่มคุยกันทุกคืน

...ที่เราเริ่มคิดถึงโมทุกนาที

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เราเริ่มพูดคำหวานได้โดยไม่อาย

โม ไม่เคยทำให้เราเหงา เข้าใจกันได้บ้าง ไม่ได้บ้าง ทุลักทุเลพอสมควร

แต่ก็ผ่านไปด้วยดี

ทุกครั้งที่มีเรื่อง โมจะปลอบ บางครั้งลูบหัว บางครั้งให้กอด

ทุกอย่างเหมือนฝัน และเราก็รู้ว่ามันเป็นเพียงความฝัน

ฝันที่เราพร้อมจะตื่นขึ้น ถ้าโมต้องการ




และในตอนนี้ ตอนที่โมเลือกจะก้าวออกจากฝันไปแล้ว 

ไปทั้งๆที่ยังไม่ได้ลา

เราจำเป็นต้องตื่นแล้วใช่มั้ย

เรามันได้แค่นี้ เป็นได้แค่ภาระ

เป็นได้แค่คนที่เชื่อใจไม่ได้ พึ่งพาไม่ได้..ใช่มั้ย ?

เราไม่สามารถทำให้โมยิ้มได้อีกแล้วใช่มั้ย

ไม่สามารถฟังเสียงหัวเราะจากมือถืออีกแล้วใช่มั้ย

ทุกครั้งที่อยู่ใกล้กัน โมมักจะมองออกไป ยังที่ไกลๆ

เหมือนนกในกรงที่โหยหาอิสระภาพ

ถ้าโมต้องการอย่างนั้น ก็ตามใจเถอะ

เราไม่เห็นแก่ตัวขนาดจะยึดตัวโมไว้ที่นี่

ถึงจะรัก แต่ทุกครั้งเราก็เชียร์โมอยู่ห่างๆให้สมหวังกับคนที่ชอบ..

ให้โมได้อยู่ในที่ๆสบายใจ ได้หัวเราะอย่างเต็มที่

ต้องการแค่นั้น..จริงๆ

เพราะฉะนั้นถ้าเลือกแล้วว่าจะไป ก็ช่วยบอกเราทีเถอะ

ทำทุกอย่างให้ชัดเจน

และขอให้มีความสุข

แต่ก็อย่าลืมเพื่อนคนนี้ ถ้าวันไหนที่ต้องการที่พึ่งเรายังอยู่ตรงนี้ ที่เดิม

เราไม่ต้องการความสงสารจากโมอีกแล้ว

มันนานมากพอที่เราจะทำใจได้แล้ว

ในเมื่อ--ความเข้าใจ--มันไม่หลงเหลือ ก็อย่ายื้อให้ต้องเจ็บซ้ำๆ

ไปเถอะนะ ไม่ต้องห่วงคนข้างหลัง โมจะห่วงทำไม

เราไม่ทำอะไรโง่ๆอย่างหาใครมาแทนที่โม

เรายอมเจ็บ ยอมเหงาดีกว่าต้องลืมว่าเคยรักใครได้มากขนาดนี้

นอกจากนี้ข้างๆเราก็มีเพื่อนที่ดีอย่าง หนิงกับเจน

แล้วจะกลัวอะไร

ตอนนี้เราเข้มแข็งแล้วจริงๆ เราจะไม่เสียใจหรืองอแงกับสิ่งที่เลือก

เราไม่สามารถเลือกที่จะรั้งในขณะที่โมเลือกที่จะไปได้

ทุกอย่าง   อยู่ที่โมเองแล้วนะ... 

เมื่อไหร่จะเลิกบ้าสักที 

เลิกทำอะไรเผื่อเลือกได้มั้ย..หะ ?

มันไม่สมกับป็นตัวแกเลย

หรือเพราะเราห่างกันมากเกิน

เวลาแค่ไม่เกินครึ่งปี....

มันเปลี่ยนชีวิตคนๆนึงขนาดนั้นเชียวหรอ

อยู่ดีๆก็ทำตัวแปลกๆ

ชวนไปเที่ยวตามมารยาทบ้างล่ะ

โทรมาไม่บอกธุระบ้างล่ะ

เห็นเราเป็นตัวอะไร

แค่เพื่อนคนสำรองรึไง

ไม่ตลกเลยนะ

เข้าใจมั้ย ว่าเราไม่ได้บังคับให้ไปด้วยกัน

อยากไปกับทางนั้น ก็ไปสิ เคยว่าอะไรมั้ย

แค่อยากให้พูดออกมาบ้าง ว่าไปไหน ไปทำอะไร

ไม่ได้ซักไซ้กดดัน แต่ถามเพราะเป็นห่วง

แค่นี้ก็ไม่เข้าใจ บ้าที่สุด!!

..