สายลมนิรันดร์

หนึ่งวันมี 86,400 วินาที

แต่ในวันหนึ่ง จะมีสักกี่วินาทีที่เรารู้ตัวอยู่เสมอ?

กี่วินาทีที่ได้มองอะไรรอบตัว

เคยสังเกตมั้ย...

ว่าหนังสือที่อ่าน

ภาพยนตร์ที่ดู

เสียงเพลงที่แว่วผ่านหู

สายตาคู่ที่มองตรงเข้ามา

สายตาคู่ที่มองผ่านไป

สายลมอุ่น

แสงแดดร้อนผ่าว เจิดจ้า ริบหรี่…

ถ้อยคำจากคนที่รู้จัก

อะไรที่น่าจดจำ อะไรไม่น่าจดจำ

แม้เราจะจำเนื้อหารายวันได้มากมายขนาดไหน

แต่ก็น่าตกใจที่เราตกหล่นเรื่องราวบางเรื่องไปมากมาย

บางเรื่องวิ่งปรี่เข้ามาในหัวแล้วก็หนีจากไปในความเร็วเท่ากัน

บางเรื่องได้แต่มองเข็มวินาทีแบบเลยไปเลย ไม่หวนกลับ

เวลาเจอเรื่องน่าจำ ก็ไม่ชักกระดาษขึ้นมาจดหรือจดไม่ทัน

จะกลับไปย้อนไปดูมันก็สายเกินไปเสียแล้ว

ลองคิดว่า…หากวันทุกวันเป็นอย่างนี้

มันจะน่าเสียดายแค่ไหนที่เราต้องสูญเสียความทรงจำเหล่านั้นไปฟรีๆ

ทุกวินาที สู่ทุกวินาที สู่ทุกวินาที ...

ชั่วชีวิตเราจะจำอะไรได้สักกี่เรื่อง กี่นาที

เราจำช่วงชีวิตที่เรามีชีวิตอยู่ ได้กี่วันกัน

กี่วินาที...สำหรับความทรงจำในใจเรา




...สำหรับเรา ไม่ว่าก่อนหน้านี้หรือตอนนี้ก็จะใส่ใจแค่สิ่งที่ตรงหน้าเท่านั้น  ด้วยเหตุผลว่าเราต้องอยู่กับมัน และสิ่งที่จำได้ก็มักจะเป็นความทรงจำเลวร้ายที่ไม่อยากนึกถึง...

บาดแผลหลายรอยที่ถูกกรีดไว้...จากคนที่เรารักที่สุด

ถ้าเป็นคุณ  คุณยังจะนึกถึงมันอยู่อีกเหรอ

เราพยายามไม่หวนคิดถึงบาดแผลเลห่านั้น

แต่ก็ยังไม่เคยหนีมันพ้น

เพราะเรายังมีชีวิต ยังต้องพบเจอ กับคนที่ทำร้ายเรา

ทั้งๆที่เกลียดที่สุด  แต่ก็รักที่สุดเช่นกัน

ไม่รู้ทำไม หรืออาจเป็นเพราะเราเป็นคนเจ็บแล้วไม่จำ

ไม่ว่าจะโดนเอาเปรียบสักเท่าไร

เราก็ไม่เคยเอ่ยปากต่อว่า มัวหลงไปกับความสุขชั่วครั้งชั่วคราว

ที่เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมา มันก็จะหายไปทุกครั้ง...ราวกับความฝัน

ที่ไม่ว่าเราจะดิ้นรนไขว่คว้าสักแค่ไหน

สิ่งสุดท้ายที่เหลืออยู่ก็มีเพียงแค่ความว่างเปล่า

แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นเราก็ยอมหลอกตัวเองเพื่อความสุข

.................นั้นเป็นวินาทีแรกที่เราก้าวพลาด


เวลาต่อมาเราคิดว่าเราเข้มแข็งพอแล้ว พอที่จะชินชากับพิษ

บาดแผลที่ได้รับซ้ำๆ 

แต่สุดท้ายเราก็เข้าใจผิด เรายังเจ็บที่เดิม

ไม่ว่าจะทุรนทุรายสักแค่ไหน เสียน้ำตาสักเท่าไหร่

ก็ไม่เคยได้รับความเห็นใจ

ในตอนนั้นเราจึงไม่คิดจะทนแบกรับบาดแผลอีกต่อไป

ความเห็นแก่ตัวที่เคยเก็บมันไว้ในส่วนลึกของจิตใจค่อยๆปรากฎ

เราเริ่มอธิบาย

...พยายามให้เข้าใจเหตุผลของเรา

บางทีเขาก็เข้าใจ

แต่บางทีมันก็ไม่ใช่

เราทะเลาะกันหลายครั้ง จนบางครั้งรุนแรงเกินกว่าจะต้านไหว


....................และนั้นเป็นวินาทีที่สองที่เราก้าวพลาด



น่าเสียใจที่เราพึ่งมานึกได้

ว่าสิ่งที่เราทำไปมันไม่ต่างจากการสร้างรอยแผลให้เขา

ที่สุดท้ายเราก็เจ็บ

เขาก็เจ็บ

แต่ทั้งเราและเขาก็ยังเลือกที่จะแบกรับมัน

รอคอยเวลาให้ผ่านพ้นไปจนกว่าจะถึงวันสิ้นสุด
 
ไม่ต่างจากก้อนหินที่ไหลลงทางลาด

มันไม่มีวันที่จะหยุดเองจนกว่าจะถึงปลายทาง

แล้วจุดจบของมันก็คงไม่พ้นแตกเป็นเสี่ยงแน่ๆ

แต่จะทำอย่างไรเล่าในเมื่อเราเป็นคนเลือกที่จะเดินไปบนทางนี้


....................นั้นเป็นวินาทีอีกนับไม่ถ้วนที่เราก้าวพลาด


ตกลงไปในเหวลึกแห่งความผิดหวังและเดียวดายโดยไร้ความหวัง