สายลมนิรันดร์

คำรำพึงของคนหัวใจไม่แข็งแรง

"ไม่ต้องใส่ใจหรอก เดี๋ยวก็หายโกรธยังไงมันก็เป็นเรื่องส่วนตัว คนอื่นไม่มีสิทธิ์ยุ่งอยู่แล้ว"

เสียงเพื่อนบอกให้ฉันรู้ตัวว่าสุดท้ายมีแต่ฉันเท่านั้นที่ทุ่มเท

สำหรับเธอฉันคงเป็นคนอื่นแต่รู้มั้ยสำหรับชั้นมันเป็นมากกว่านั้น 

เธอสำคัญกับชั้น เธอเป็นเพื่อน...ที่ร่วมสร้างฝันไปกับฉัน

อยากให้รู้ว่าที่หนี...ใจจริงอยากให้ง้อ

ไม่อยากพาล...เพราะกลัวเธอเกลียด

แกล้งยิ้ม...ทั้งที่หัวใจกำลังร้องไห้

เธอไม่เข้าใจจริงๆเหรอ 

ฉันไม่ใช่คนดีมี่จะยอมใครๆไปทั่ว  

ไม่ใช่นางเอกนิยายที่ต้องยอมเสียสละทุกอย่าง

ฉันเป็นมนุษย์

เป็นมนุษย์ที่ยังมีรัก โลภ โกรธ หลง และคำว่า...เสียใจ
 
เพราะนิสัยและทิฐิเลยไม่เคยกล่าวว่า ขอโทษ

แต่รู้มั้ยถ้าย้อนเวลากลับไปได้ถ้าเธอไม่อยากให้ชอบใคร...ฉันก็จะไม่ชอบ 


ถ้าไม่อยากให้ฉันทำ...ฉันก็จะไม่ทำ

ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อรั้งเธอไว้

รู้อยู่ว่าสุดท้ายก็ต้องคืนดีกัน 

แต่กำแพงในใจที่ขวางกั้นกลับสูงขึ้นทุกที

ไม่อาจเป็นอย่างเดิม 

ต้องพะวง ต้องบังคับตัวเองว่าอย่าได้ล่ำเส้นนั้นอีก

ตอนนี้ฉันรู้เพียงแต่ต้องทำปัจจุบันให้ดีที่สุด

เพื่ออนาคตที่ดีระหว่างฉันและเธอ

ทำได้แค่เก็บอดีตไว้เป็นเป็นบทเรียนโดยไม่อาจจะกลับไปแก้ไขอะไรได้อีก

แด่เพื่อนที่รักที่สุด