สายลมนิรันดร์

  

 .

..

...

....

.....

......

 

 

   

ครั้งแรก…แรกพบ
เมื่อจบ...ต้องจาก
ในเมื่อพบ...ก็ต้องพราก
ในเมื่อจาก...ก็ต้องลา

...............................................

แค่เพียงใจฉันมีเขาก็อบอุ่น
มันหวานลึกซึ้งสุดโหยหา
แค่เพียงมีเขาฉันก็สุขมาก นานา..
แม้เขาไม่เหลียวแลมองมา..เลยก็ตาม

..............................................................

ถึง ‘เจ็บ’ จะไม่ร้องไห้
ถึง ‘ปวด’ จะไม่ฟูมฟายให้เห็น
ถึง ‘ทรมาณ’ จะไม่คร่ำครวญเกินที่เป็น
จะไม่ให้เขาเห็น...ว่าฉันอ่อนแอ

..........................................................................

 

สำหรับฉันความรักก็เปรียบเหมือนสายลม...เพราะมันช่างเบาบางซะเหลือเกิน

ในขณะที่เขาก็เหมือนพิรุนที่โปรยปรายชะล้างความเศร้ามากมายให้หายไป

เเละนำพาความรู้สึกดีๆมาให้ฉันมากมายเช่นกัน

เวลา 3 ปีที่ได้อยู่เคียงข้างในฐานะเพื่อนมันก็ไม่เลวร้าย

เพราะเป็น ' เขา ' ละมั้ง

เขาทั้งใจดี และน่ารัก...จนฉันเผลอใจ..ไป..ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน

.....

รู้ก็แต่ว่าตอนนี้เขาไม่ได้รักฉัน...เกินเลยไปมากกว่าคำว่าเพื่อนแม้แต่นิดเดียว

ก็นะ...ไม่ได้รู้สึกเสียใจอะไรหรอก

ตัวเองก็ยังไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

ทั้งๆที่ก็รู้สึกดีๆกับเขา

แต่กลับคอยเชียร์เขาอยู่ห่างๆ

คงเป็นเพราะฉันเข้าใจอย่างหนึ่งละมั้ง

เข้าใจว่าความรัก มันสวยงามแค่ไหน และมีคุณค่าเพียงใด

ถึงได้ไม่อยากให้เขาเลิกรักใคร

....

ท่าทีที่ฉันแสดงออกก็มักจะแปลกๆ

อย่างตอนที่บังเอิญเจอกันทั้งที่น่าจะดีใจมากแท้ๆ...กลับเฉยๆ

แต่แค่คุยกัน  บางทีใจก็เต้นตึกตัก

เหมือนเด็กเจอรักครั้งแรก 

หลายๆอย่างมันดูเรียบง่ายเกินไป...จนเลือนลาง

แต่ก็..ไม่เคยจางหายไป

พึ่งจะเคยเจอจริงๆความรู้สึกแบบนี้  สถานการแบบนี้

ฉัน...ไม่เข้าใจ

แต่..มันคงจะเป็นเพราะ ' รัก ' ละมั้ง

คำแสนสั้นที่ฉันไม่เคยเข้าใจความหมาย

ที่ใช้แทนทุกความรู้สึก อาย ดีใจ ตื่นเต้น...เศร้า หรือแม้แต่เสียใจ

...ที่ฉันคอยมีให้เขา